sześć

nie ma, jak zasnąć przed czwartą, żeby o piątej wstać na równe nogi, bo się dusisz.
trzy sny w tę godzinę.
popieprzone i nieprzyjemne...nieprzyjemnie dziwne. w pierwszym Sochaczew, ja na dole przed lustrem w przedpokoju, mam ostre halucynacje i widzę zmieniającą się moją twarz, to się rozmywa, to zmienia w twarz Babci. idę na górę powiedzieć o tym Mamie, że chyba muszę zrobić rezonans mózgu, a tam przychodzi na karmienie Babcia i mnie rozpoznaje. a później mówi, że te halucynacje to dlatego, że wreszcie w pełni stałam się kobietą. a ja, że tak, to chyba to, bo wiem już, czego chcę i jestem na dobrej drodze do wszystkiego.

drugi - jestem w domu, własnym, ale jest kompletnie inny układ mieszkania. kot też jest. nale ktoś otwiera drzwi, kluczem. otwiera zamek. ja jestem bez okularów, wołam, że przecież od tygodnia już jestem w Krakowie, po co sąsiedzi przychodzą? drzwi się otworzyły, kot uciekł na klatkę, ktoś na zewnątrz też uciekł, piętro wyżej. ja dalej bez okularów, wychodzę na klatkę, stoją dwie osoby, chyba to dziewczynki, córki sąsiadów, wołam, czemu przyszły, ale zero odpowiedzi. zgarniam tylko kota i wracam do domu.

trzeci - impreza u Tuni, sporo ludzi, mniej czy bardziej znanych z internetów. i jej mąż, który nie był jej mężem, tylko zupełnie "nie-z-internetu" Jerzykiem F., którego znam od paru lat. w tym śnie mnie ciągle przytulał, trzymał za rękę (nie protestowałabym, przystojny jest straszliwie, jedyny problem stanowi to, że jest mężem, nie Tuni, ale mojej koleżanki).

a obudziłam się chyba znów z tym samym odsercowym duszeniem się. którego nie było już...2? 3 miesiące. bez sensu.

pięć.

najpierw był dom Babci. którego już nie ma.
tylko był dużo większy, ale układ pomieszczeń ten sam. patrzyłam do środka, jakby nie było dachu (chociaż przez moment miałam ten sam motyw, co zawsze, kiedy śni mi się ten dom - że wyglądam przez okna największego pokoju i widzę nasz dom).
w jednej części mieszkał jeden kolega z sekty, w drugiej drugi. okazało się, że dom ma ogromny...taras? wielkie, betonowe coś. wyszłam na to, i zobaczyłam, że jakiś facet buduje wokół tego zadaszenie.
zauważyłam też, że w jednym końcu tego "tarasu" stoi łóżko, a w nim siedzi Babcia. powiedziałam Mamie, która stała obok mnie, że to zadaszenie i okna muszą być szybko wstawione, bo idzie noc, i jak Babcia będzie spała na tym zimnie.
a potem jechałam z Mamą autem, ona prowadziła!! i zobaczyłyśmy coś śmiesznego na poboczu. pasły się krowy, jedna z nich miała na głowę założoną pluszową głowę lwa. cofnęłyśmy się, żeby zrobić zdjęcie, bo to było takie zabawne, wesołe, aż czułam tę wesołość we śnie. ale NAGLE te krowy wyszły na ulicę przed auto i zaczęły ze sobą walczyć. a ta z pluszową "maską" zamieniła się w prawdziwego lwa.  potem kolejne zamieniały się w lwy, bardzo się bałam, że skoczą na auto i zrobią nam krzywdę. wtedy podjechał drugi samochód, myślałam, że jakoś razem, trąbiąc, przejedziemy powoli przez to kłębowisko, ale nie, facet z auta wysiadł i zaczął walczyć z tymi lwami. ostatnie, co pamiętam, to krew na szybie.

cztery.

noęc dziś tak, że chyba zaraz zadzwonię do domu. chociaż nie mam po tym śnie żadnych złych uczuć, mimo że było tak: chodziłam po cmentarzu ze zmarłą ciotką i jeszcze jedną osobą (wydaje mi się, że moją Mamą, ale ze względu na dalszy ciąg, to trochę dziwne...), szukając grobu, w którym były jej dwie siostrzenice (w tym moja Mama, obie żyją), oraz mąż jednej z nich (takoż żyjący). w końcu znaleźliśmy tablicę i poprosiliśmy obsługującą cmentarz (w tym śnie to była jakby pielęgniarka), żeby odsunęła nagrobek. to była jakby studzienka kanalizacyjna, w której pływały ciała. na wierzchu jakaś lalka, pod nią wystawała głowa wuja Włodka, a później zobaczyłam Mamę, która miała otwarte oczy i mrugała powiekami. wydało mi się to dziwne. potem poszliśmy z tego cmentarza, i tyle.
myślę, że na ten sen miało wpływ kilka rzeczy. po pierwsze, wczorajsze rozmowy z K. o "kolorowym" śnieniu po psychotropach (które wróciło bez psychotropów, za to przy odpowiedniej dawce euthyroxu), oraz oglądanie wiktoriańskich zdjęć zmarłych, pozowanych na żywych (o, tu: http://www.vintag.es/2015/04/21-victoria-era-post-mortem-photographs.html).
w każdym razie, nie obudziłam się zdenerwowana ani nic, obudził mnie budzik, którego potem przez godzinę nie słyszałam, tylko automatycznie wyłączałam drzemki, zasypiając w międzyczasie ponownie. acz już bez snów.

trzy.

buty i Eddie Vedder.
i miasto, znów miasto, które już kiedyś mi się śniło. niby Gdańsk, ale nie Gdańsk, nie mam pojęcia. odcięte fosą. przez fosę most, ja an moście. WTEM most zmienia się w dywan, chodnik leżący na wodzie. ludzie normalnie po tym idą - w tym Eddie Vedder, który mówi, żebym się nie bała, ale ja się boję. dywan jednym końcem zaczyna odpływać od brzegu, który mam bliżej, więc łapię się za betonowe schodki na nabrzeżu i jakoś wychodzę. siadam, a obok mnie kierowca taksówki, potem drugi, rozmawiamy, jak im się żyje i pracuje. w międzyczasie widzę dwie papierowe torby z rzeczami, które zostały mi po sprzątaniu. jedna torba do wyrzucenia, druga do przeniesienia w inne miejsce. wstaję i idę wzdłuż tej rzeki, potem wchodzę w jakieś chaszcze, obok biegną tory. idę, mijam Veddera, siedzącego na poboczu i grającego na gitarze. koło niego widzę moją torbę z rzeczami, cieszę się, że ktoś ją wyniósł z domu, idę sobie dalej, i idę, idę. ale WTEM - przecież to nie jest torba do wyrzucenia! dlaczego ona jest na zewnątrz! na pewno zaraz ktoś ją zaniesie na śmietnik!
wracam, ale obok Eddiego mojej torby już nie ma.
biegnę na śmietnik - jest! ale niestety wszystko jest już z niej wysypane, leży tylko jeden but (po tym rozpoznawałam, która torba jest która - w tej "dobrej" były moje szaro-cytrynowe meliski). śmietnik przeszukuje jakaś starsza pani, mówi, żebym pozaglądała w pudełka, bywają świetne buty, na pewno coś dla siebie znajdę. zaczęłam więc grzebać w kartonach, rzeczywiście, w jednym z nich nowa para melissek Westwood, różowych sandałków na kolosalnych szpilkach.
zaczęłam zaglądać do kolejnych pudeł i się obudziłam.
tak bardzo ciekawe, do jak wielu spraw z rzeczywistości nawiązują sny...przerabiają, udziwniają, ale całkiem wprost mogę się doszukać przełożenia z realnego życia.

dwa.

byłam w kamienicy, w której mieści się firma, do której ostatnio aplikowałam, i byłam na rozmowie o pracę. (aktualnie czekam na odpowiedź). 

była tam dziewczyna, która ze mną rozmawiała, bardzo ucieszona, byli inni pracownicy, wszyscy w świetnych nastrojach, wyglądało to tak, jakby chcieli mi powiedzieć coś dobrego, ale nikt nie powiedział tego wprost. przyszedł w końcu prezes, i też tylko rzucał aluzje, nie mówiąc wprost niczego konkretnego. w końcu stamtąd wyszłam, i chciałam komuś o tym powiedzieć. 

WTEM na ulicy zobaczyłam kogoś, kto był ubrany identycznie, jak M. ta sama pomarańczowa bluza z fioletowymi napisami, jasne spodnie. zawołałam "hej!", ten ktoś się odwrócił, okazało się, że to jakiś puchaty nastolatek, udałam więc, że wołam za kimś innym. 

miałam wrażenie, że to jest to samo miejsce, w którym byłam w poprzednim śnie. rzędy kamienic, ulica i zakręt. 

i wtedy znów się pojawił ktoś, podobny do M. przyjechał na deskorolce. chciałam z nim porozmawiać. otworzył usta, i zobaczyłam, że ma zęby jak wampir. (dopiero teraz uświadomiłam sobie, że to mogła być też kocia szczęka, może nawet bardziej tak to wyglądało. przecież mówiłam na niego "kot").

i tu się obudziłam, lekko przestraszona.

raz.

byłam na openerze, mieszkałam w mieszkaniu w ciągu kamienic wzdłuż ulicy naprzeciwko miejsca festiwalu, niedaleko cmentarza. nie wiedząc, dlaczego, miałam ze sobą Śfi – wychodząc na koncerty zostawiałam ją w tym mieszkaniu i bardzo się bałam, że ona gdzieś ucieknie. pierwszego dnia byłam na kilku koncertach, w tym na jakimś malutkim osobniczki, która grała zajebistą elektronikę. rozmawiałam z nią po tym koncercie, i powiedziała, że Roni Size to jej inspiracja. oczywiście powiedziałam, że byłam na ich koncercie w Ostrawie. w przerwie między koncertami poszłam do jakiegoś namiotu, a tam był Jarosław Kaczyński z Martą i odbierali darmowe bilety do lepszego miejsca. WTEM okazało się, że osoba, z którą jestem, też wygląda jak bracia K. (nie mam pojęcia, jak wyglądała wcześniej, nie wiem, kto to był, pamiętam tylko, że ktoś znajomy), więc podeszliśmy, bo może uda się dostać lepsze bilety. Jarosław zaczął się awanturować, że przecież jego brat nie żyje (!), ale i tak dostaliśmy te bilety, które miały postać rękawiczek chirurgicznych. poszłam z tym do mieszkania, po drodze spotkałam moją E., z którą szłyśmy kawałek razem, po czym ona pomyliła wejścia i zaprowadziła nas na cmentarz. ja jej na to, że „tu jeszcze nie mieszkamy”. wróciłyśmy do kamienicy, tam była ^precious, która się bardzo ucieszyła z lepszych biletów. a potem się obudziłam.

aaaha, w międzyczasie była akcja z problemem niedomykających się drzwi, czyli dość często powtarzający się moty w moich snach. ale okoliczności tym razem zupełnie inne, zawsze śni się wtedy albo dom moich rodziców (który zawsze wygląda jak dom moich rodziców), albo moje mieszkanie (które zupełnie nie wygląda jak moje mieszkanie, ale zawsze jest to jedno z trzech miejsc – albo wysoki hotel z windą, albo coś jak akademiki, albo mieszkanie w wielkim wieżowcu z ogromną przestrzenią zamiast wąskiego korytarza). a teraz jakaś dziwna kamienica.