najpierw poszłam gdzieś nad morze, na plaży było coś w rodzaju kanalizacji zawieszonej na słupach, ogromnej, trochę jakby wiadukt. to było jakieś dziwne miejsce, i wiedziałam, że jest niebezpieczne. ale chciałam koniecznie zobaczyć to morze. wiedziałam też, że nadciąga burza i wichura, ale myślałam, że jest jeszcze daleko. w pewnym momencie, gdy stałam nad samym brzegiem, odwróciłam się i zobaczyłam sinoczarne chmury, a raczej całe niebo zaciągnięte już na taki kolor, dochodziło to do tego "wiaduktu". stwierdziłam, że w takim razie jakoś się spróbuję tam schować, przylgnąć do przęsła, jak najsilniej się chwycić, i może jakoś przetrwam. z drugiej strony pomyślałam sobie, że też akurat w takim miejscu musiałam się znaleźć, że w mieście miałabym jakieś szanse, a tu jak mnie jednak wiatr porwie, to rzuci w morze i tyle mnie widzieli.
jednak udało mi się przetrwać, a na plażę nagle zaczęli przychodzić ludzie, zrobiło się ich coraz więcej. i zrobiło się bardzo interesujące widowisko na niebie, które w międzyczasie pojaśniało. kolorowe chmury, pioruny. chciałam zrobić trochę zdjęć, a później iść do domku, w którym mieszkałam (jakoś podświadomie wiedziałam, że jestem na "wakacjach" i gdzieś tam jest domek, pokój czy coś, w którym mieszkam. w tym tłumie był przepiękny mężczyzna, trochę podobny do młodego Keanu. zaczęliśmy rozmawiać i się przytulać. cała ta scena była jednym wielkim ciepłem. po prostu przytulenie i nic poza czuciem się dobrze i na właściwym miejscu.
później poszłam z nim do tego mojego lokum, a tam było sporo ludzi, w tym moi rodzice. okazało się, że było włamanie, ale na pierwszy rzut oka wydawało się, że nic mi nie zginęło, aparat, laptop, wszystko było. później okazało się, że ktoś zabrał mój plecak - ale sam plecak, wyrzucając z niego zawartość. znalazłam portfel, i zajrzałam do niego. brakowało niestety kart kredytowych, a także dowodu, karty miejskiej. została zwykła karta płatnicza i jakieś mniej znaczące papiery. najpierw się ucieszyłam, że nie miałam ze sobą torebki, tylko plecak, bo w torebce miałam gotówkę, ale później zaczęłam się wściekać, że dokumenty, karty, tyle jeżdżenia, załatwiania, wyrabiania nowych. i wrzeszczeć, że mam wszystkiego dość i że ile złych rzeczy może się dziać.
mój ojciec próbował mnie pocieszać, że to tylko dokumenty, że nic więcej, ale rzuciłam się na niego z pięściami, że to wszystko przez niego i od niego się zaczęło to całe spierdolenie, które trwa od roku.
obudziłam się w bardzo dziwnym stanie. ale chyba nie krzyczałam przez sen.
