trzy.

buty i Eddie Vedder.
i miasto, znów miasto, które już kiedyś mi się śniło. niby Gdańsk, ale nie Gdańsk, nie mam pojęcia. odcięte fosą. przez fosę most, ja an moście. WTEM most zmienia się w dywan, chodnik leżący na wodzie. ludzie normalnie po tym idą - w tym Eddie Vedder, który mówi, żebym się nie bała, ale ja się boję. dywan jednym końcem zaczyna odpływać od brzegu, który mam bliżej, więc łapię się za betonowe schodki na nabrzeżu i jakoś wychodzę. siadam, a obok mnie kierowca taksówki, potem drugi, rozmawiamy, jak im się żyje i pracuje. w międzyczasie widzę dwie papierowe torby z rzeczami, które zostały mi po sprzątaniu. jedna torba do wyrzucenia, druga do przeniesienia w inne miejsce. wstaję i idę wzdłuż tej rzeki, potem wchodzę w jakieś chaszcze, obok biegną tory. idę, mijam Veddera, siedzącego na poboczu i grającego na gitarze. koło niego widzę moją torbę z rzeczami, cieszę się, że ktoś ją wyniósł z domu, idę sobie dalej, i idę, idę. ale WTEM - przecież to nie jest torba do wyrzucenia! dlaczego ona jest na zewnątrz! na pewno zaraz ktoś ją zaniesie na śmietnik!
wracam, ale obok Eddiego mojej torby już nie ma.
biegnę na śmietnik - jest! ale niestety wszystko jest już z niej wysypane, leży tylko jeden but (po tym rozpoznawałam, która torba jest która - w tej "dobrej" były moje szaro-cytrynowe meliski). śmietnik przeszukuje jakaś starsza pani, mówi, żebym pozaglądała w pudełka, bywają świetne buty, na pewno coś dla siebie znajdę. zaczęłam więc grzebać w kartonach, rzeczywiście, w jednym z nich nowa para melissek Westwood, różowych sandałków na kolosalnych szpilkach.
zaczęłam zaglądać do kolejnych pudeł i się obudziłam.
tak bardzo ciekawe, do jak wielu spraw z rzeczywistości nawiązują sny...przerabiają, udziwniają, ale całkiem wprost mogę się doszukać przełożenia z realnego życia.

dwa.

byłam w kamienicy, w której mieści się firma, do której ostatnio aplikowałam, i byłam na rozmowie o pracę. (aktualnie czekam na odpowiedź). 

była tam dziewczyna, która ze mną rozmawiała, bardzo ucieszona, byli inni pracownicy, wszyscy w świetnych nastrojach, wyglądało to tak, jakby chcieli mi powiedzieć coś dobrego, ale nikt nie powiedział tego wprost. przyszedł w końcu prezes, i też tylko rzucał aluzje, nie mówiąc wprost niczego konkretnego. w końcu stamtąd wyszłam, i chciałam komuś o tym powiedzieć. 

WTEM na ulicy zobaczyłam kogoś, kto był ubrany identycznie, jak M. ta sama pomarańczowa bluza z fioletowymi napisami, jasne spodnie. zawołałam "hej!", ten ktoś się odwrócił, okazało się, że to jakiś puchaty nastolatek, udałam więc, że wołam za kimś innym. 

miałam wrażenie, że to jest to samo miejsce, w którym byłam w poprzednim śnie. rzędy kamienic, ulica i zakręt. 

i wtedy znów się pojawił ktoś, podobny do M. przyjechał na deskorolce. chciałam z nim porozmawiać. otworzył usta, i zobaczyłam, że ma zęby jak wampir. (dopiero teraz uświadomiłam sobie, że to mogła być też kocia szczęka, może nawet bardziej tak to wyglądało. przecież mówiłam na niego "kot").

i tu się obudziłam, lekko przestraszona.

raz.

byłam na openerze, mieszkałam w mieszkaniu w ciągu kamienic wzdłuż ulicy naprzeciwko miejsca festiwalu, niedaleko cmentarza. nie wiedząc, dlaczego, miałam ze sobą Śfi – wychodząc na koncerty zostawiałam ją w tym mieszkaniu i bardzo się bałam, że ona gdzieś ucieknie. pierwszego dnia byłam na kilku koncertach, w tym na jakimś malutkim osobniczki, która grała zajebistą elektronikę. rozmawiałam z nią po tym koncercie, i powiedziała, że Roni Size to jej inspiracja. oczywiście powiedziałam, że byłam na ich koncercie w Ostrawie. w przerwie między koncertami poszłam do jakiegoś namiotu, a tam był Jarosław Kaczyński z Martą i odbierali darmowe bilety do lepszego miejsca. WTEM okazało się, że osoba, z którą jestem, też wygląda jak bracia K. (nie mam pojęcia, jak wyglądała wcześniej, nie wiem, kto to był, pamiętam tylko, że ktoś znajomy), więc podeszliśmy, bo może uda się dostać lepsze bilety. Jarosław zaczął się awanturować, że przecież jego brat nie żyje (!), ale i tak dostaliśmy te bilety, które miały postać rękawiczek chirurgicznych. poszłam z tym do mieszkania, po drodze spotkałam moją E., z którą szłyśmy kawałek razem, po czym ona pomyliła wejścia i zaprowadziła nas na cmentarz. ja jej na to, że „tu jeszcze nie mieszkamy”. wróciłyśmy do kamienicy, tam była ^precious, która się bardzo ucieszyła z lepszych biletów. a potem się obudziłam.

aaaha, w międzyczasie była akcja z problemem niedomykających się drzwi, czyli dość często powtarzający się moty w moich snach. ale okoliczności tym razem zupełnie inne, zawsze śni się wtedy albo dom moich rodziców (który zawsze wygląda jak dom moich rodziców), albo moje mieszkanie (które zupełnie nie wygląda jak moje mieszkanie, ale zawsze jest to jedno z trzech miejsc – albo wysoki hotel z windą, albo coś jak akademiki, albo mieszkanie w wielkim wieżowcu z ogromną przestrzenią zamiast wąskiego korytarza). a teraz jakaś dziwna kamienica.